Γιατρό καλέσαν μια φορά(καλό μου κακομοιρουλίνι-μιζερουλίνι ως το μεσημέρι)

Έχω ένα φίλο/μικρό και τρυφερό αγόρι/ για τον οποίο ξεκινώ αυτό το Blog.Είναι σεμνότυφος/αρκετά/ και δεν επρόκειτο να το έκανε ποτέ ο ίδιος από μόνος του,οπότε λαμβάνω την πρωτοβουλία.Όλα αυτά που ζει τα παίρνει ως κάτι ανάξιο λόγου/ίσως διότι έχει πάρει απόφαση πως η ζωή του θα είναι έτσι λόγω φύσης επαγγέλματος/όμως κατά βάθος το βλέπω στα μάτια του πως αντιλαμβάνεται την παραδοξότητα του όλου πράγματος σε όλο του το μεγαλείο.Απλά μάλλον δεν μπορεί να κάνει κι αλλιώς και σίγουρα δεν έχει καμμιά όρεξη να κάτσει να τσακωθεί,να φιλοσοφήσει και να αλλάξει τα πράγματα-πλέον.

Ας τον πούμε Juan Antonio.Ακούγεται όμορφα και άλλωστε τι σημασία έχει κάτι τόσο τυπικό σαν ολογραμματικός κωδικός.
Το νόημα βρίσκεται στη ζωή του,ή μάλλον σε αυτά που ευανθίζουν(!) την καθημερινότητά του.
Η ζωή του ξεκίνησε πριν κάποια χρόνια,ωραία παιδικά χρόνια,είχε κάποιους φίλους,όσοι τον κορόιδευαν για το geek style του στα εφηβικά του χρόνια τώρα τρώνε το κρύο τους πιάτο σε κάποια επαρχιακή πόλη ενός επαρχιακού τει στην καλύτερη περίπτωση,απομονωμένοι από τους φίλους και την θαλπωρή της όμορφης πόλης.
Διότι εν πάσει περιπτώση ο Juan παρόλη την καταπίεση και την μοναξιά-ναι,ω,ναι,στα 18 του έβγαλε ένα μέσο όρο που κανείς δε το πίστευε.
Η μανούλα δάκρυζε που το πρωτότοκο και μοναδικό αγοράκι της ήταν έξυπνο,ο μπαμπάς επιτέλους επιβραβευόταν για τις προσπάθειές τους να τον σπουδάσουν με όλες τις δικές τους στερήσεις.
Με συνοπτικές διαδικασίες για να μην πολυλογώ βρέθηκε στην πολύκροτη και πολυπόθητη ιατρική.
Πάντα ήθελε να γίνει γιατρός βέβαια,από μικρός φορούσε την άσπρη μπλούζα τις αποκριές και διάβαζε βιβλία και ιστορίες όπου ο γιατρός σώζει τον κόσμο και χαίρει του σεβασμού,της εκτίμησης και της ανείπωτης ευγνωμοσύνης των γύρω του..
Κάθε πρωί που ξυπνάει απ'τη μέρα που μπήκε στην ιατρική νιώθει τυχερός που είναι ανάμεσα σε ανθρώπους που η νοημοσύνη τους είναι χαρισματική.
Φτάνει άραγε μόνο αυτό?

Είναι πλέον σε κλινικό έτος(ευτυχώς.Τα προκλινικά είναι αρκούντως βαρετά με λίγες εξαίρετες εξαιρέσεις απ'όσο μου έλεγε τα προηγούμενα έτη που έπαιζε lan σε ίντερνετ καφέ :) )
Είναι στην ομάδα του με άλλες δυο κοπέλες και άλλο ένα παιδί.Έχουν δεθεί πολύ παρόλο τους διαφορετικούς χαρακτήρες τους.
Η μπριόζα Λουίζα,η σεμνά δυναμική σπιρτόζα Σέρυλ και ο Χάρι,ξερόλας και ωραιοπαθής μα με μια τρυφερότητα στην αύρα.

Είναι τόσο διαφορετικοί,δεν θα ήταν ποτέ φίλοι αν δεν υπήρχε αυτή η υποχρεωτική τριβή,όμως είναι εμφανές ότι μπροστά στα ίδια βιώματα είναι οι μόνοι που μεταξύ τους υπάρχει αμοιβαία κατανόηση..

ΕΝ ΜΕΡΕΙ τουλάχιστον πάλι καλά.

Εις αύριον τα νεώτερα.

υγ: Olga Κyrulenko.Δεν λέω λέξη παραπάνω,απλά ψάχτε την.(ναι,μετά από κάποια ώρα γίνεται κανείς ρηχός)